Dool’s column: Nostalgie 

Wij mensen hebben diverse soorten gevoelens. Nostalgie is er daar één van. Bedrijven spelen hier handig op in. Zo staat Oma’s appeltaart veelal op de menukaart in de horeca. Je zou toch zeggen dat men in deze moderne tijd in staat moet zijn om een betere appeltaart te bakken dan halverwege de vorige eeuw. Toch laten we ons verleiden tot grootmoeders lekkernij onder het mom ‘vroeger was alles beter’. En eerlijk is eerlijk, zelf denk ik wel eens met weemoed terug naar het oude stadion van Sparta, dat was zo heerlijk kneuterig.

Als bestuurder van VVOR zit je ook wel eens in die tweestrijd. Onze dug-outs op het hoofdveld komen letterlijk en figuurlijk uit het stenen tijdperk. Overigens is onlangs een schitterend fotoboek over dug-outs verschenen. Van bushokje tot een bouwwerk beschilderd met bierglazen (studenten), van gammel tot nog steeds in goede staat verkerend. Afijn, de bouwsels op veld 1 wekken het ‘cult’ gevoel op, praktisch zijn ze allerminst. Te klein, modder in het deels dat zich onder het maaiveld bevindt (het woord zegt get al, een echte dug-out is ingegraven) en ooit storten ze in. Dat moment wil en moet je voor zijn. Neem dan de moderne versies. Je kunt het zo gek niet verzinnen. Een basis versie met een houten bank noemt men al ‘comfort’, een kleine upgrade van het ijzerwerk leidt tot ‘exclusief’ en een ‘De Luxe’ variant ziet er door galvanisatie nog gelikter uit. De prijs ten opzichte van de standaard versie is dan echter inmiddels wel verdubbeld.

Nog meer hoofdbrekens rondom het verbouwingsdossier. We hebben een echte ouderwetse voetbalkantine. Voetbalschoenen en af en toe een gebroken glas kunnen de volledig verweerde vloer al lang niet meer deren. Een flinke onderhoudsachterstand heeft zelfs de gemeente Rotterdam wakker geschud. Meerdere verenigingen krijgen een subsidie om de noodzakelijke aanpassingen uit te voeren. Maar ja, dan ziet het er nog steeds het zelfde uit. En dus kijken we een aantal stappen verder. De investeringen die moeten worden gedaan stijgen echter exponentieel mee.

Zo is Munsterman van FC Twente ongetwijfeld ook begonnen. Een moderner stadion, structureel in de top van de eredivisie meedraaien. Voor degenen die nog nooit in Grolsch Veste zijn geweest, alleen de bar in het uitvak is al net zo breed als alle horeca punten op het Kasteel in Spangen. Wat ik hiermee wil zeggen is dat het lastig is om in al het enthousiasme met beide benen op de grond te blijven staan. Vooruitgang is niet te stuiten, maar tegen welke prijs. Geld uitgeven aan het ene betekent dat andere zaken niet meer kunnen. Waar ligt de balans. En daarom heeft VVOR het instituut ledenvergadering ooit in het leven geroepen. De leden kunnen objectief een oordeel vormen over grote uitgaven. Zodra projecten megalomaan dreigen te worden kan tijdig worden ingegrepen. Waarschijnlijk zullen de leden in september (reserveer 19 september maar alvast in de agenda) hun oordeel kunnen vellen over het bouwplan. Ik durf te zeggen dat we vooraf al verstandige keuzes zullen maken. Het is desalniettemin van het grootste belang dat de leden hierover meedenken en –beslissen. De toekomst van VVOR wordt hier mede door bepaald.

Van nostalgie koop je geen brood. Hooguit verkoop je er taart mee. En verlang ik nu echt terug naar de kassa’s op het Kasteel waar je moest bukken om een kaartje te kopen, terwijl de pislucht uit achterliggende hokjes je tegemoet kwam. Waar je nat werd als het regende, het stadion meer leeg dan vol was en bij een forse windvlaag het dak wegwaaide. Of zijn het de herinneringen aan een mooie fase in je leven die al de gebreken verdringen. Zeker weten doe ik het niet. Wat mij wel duidelijk is, is dat ik minimaal twee keer in de week bij mijn oma kwam die zo af en toe een appeltaartje bakte. Maar denk nou niet dat die smakelijker was dan wat ons tegenwoordig wordt voorgeschoteld !!

Herman van den Dool
voorzitter VVOR