Verslag 19-9-2020 LMO 35+ 1 – VVOR 35+ 1 Uitslag 3-2

Op een zonnige zaterdag middenin September werd de competitie officieel afgetrapt op het kurkdroge kunstgras op de Linker Maas Oever.  In de afgelopen jaren is een bezoek aan deze zijde van het mooie Rotterdam niet altijd even prettig gebleken. Twee jaar geleden werden de blauw zwarten hier uit de beker gekegeld na een reeks dubieuze arbitrale beslissingen en afgelopen jaar vonden de oude helden van de Venhoeve hier 1 van hun voetballende dieptepunten. In meerdere opzichten stond er dus een heet middagje te wachten.

Met alle 5 de nieuwe aanwinsten, maar nog zonder aanvoerder Ron, werd er aangetreden met wederom een 16 koppige selectie. De gastheren, die normaal in blauw shirt en witte broek spelen, hadden er voor gekozen een ander tenue aan te trekken, omdat blauw tegenover blauw zwart voor wellicht wat verwarring zou zorgen. Prima gedachte opzich.
Gekozen werd voor een zwart tenue met blauw tinten……..

Bij het betreden van het veld kwamen de heren van LMO er achter dat dit wellicht niet de meest handige keuze was, waarna er omgekleed werd naar een rood shirt en de wedstrijd kon beginnen.

Voor de aftrap werd er afgesproken om zeker in het eerste half uur zo compact mogelijk te gaan staan en het zoveel als mogelijk dicht te houden achterin.  Dit omdat er zo gewisseld zou worden tijdens de wedstrijd, dat het meeste voetballende vermogen in het 2e gedeelte van de wedstrijd zou zitten.
De theorie leek duidelijk en simpel, de praktijk werd direct na het 1e fluitsignaal anders. De flanken trokken gelijk breed en diep en de voorstopper van dienst schoof direct door tot aan zowat de linksbuiten positie.
Er werd slecht naar de coaching geluisterd, of wel geluisterd, maar niets mee gedaan.
Dit zorgde ervoor dat LMO het best van het spel had en de bal rond mocht spelen.
Een aantal keer werden ze daardoor redelijk dreigend, maar echt gevaarlijk werden ze niet.
VVOR had moeite met de ruimtes vinden en kwam in het begin niet veel verder dan de bal wat rond spelen van links naar rechts en weer terug.
Gelukkig voor le Blue Noir wist LMO zich ook niet echt raad met de ruimte en produceerde niet veel meer dan wat afzwaaiende voorzetten en te harde diepte ballen.
VVOR leek na ongeveer een kwartier a twintig minuten de schroom wat van zich af te hebben gegooid en ging eindelijk vooruit voetballen.
Stefan wist Kelvin na een aardige 1-twee goed voor de keeper te zetten, maar zijn schot met zijn zwakkere rechter miste kracht.
Toch schoven die Blau Schwartzen steeds dichter naar het doel van LMO.
De tot dan toe prima fluitende leidsman gaf VVOR na ruim 20 minuten een vrijetrap mee op een meter of 18 van het doel, op de hoek bij het strafschopgebied aan onze rechterkant.
Kelvin nam met zijn goede linker been plaats achter de bal.
Met een werkelijk snoeiharde geplaatste bal, ramde Kelvin de 0-1 onhoudbaar in de verre benedenhoek.
Prachtige goal en een fijne voorsprong, want VVOR kwam beter in het spel.
Helaas vergaten ook bij deze aftrap direct weer een aantal helden van weleer dat er nog altijd compact gespeeld diende te worden.
In één van de eerste de beste aanvallen na het doelpunt stond het op meerdere posities niet goed, waardoor er op de linker flank van LMO een mannetje helemaal vrij kon worden weggestuurd.
Deze man had alle tijd en ruimte om een strakke voorzet af te leveren bij de 2e paal.
Omdat ook daar de positionering ondermaats was, kon één van de 2 ingelopen LMO spitsen redelijk vrij tegendraads inkoppen voor de snelle 1-1.
Er leek nog geen man over boord, zeker niet met het wissel moment aanstaande, waarna wat meer druk gezet zou gaan worden.
Maar in de 30e minuut gebeurde dan toch hetgeen waar we altijd bang voor zijn en ook altijd gebeurd bij een bezoek aan de Linker Maas Oever.
De thuisploeg was bezig aan een aanval en bereikte door een vlotte combinatie de rand 16, waar hun spits aanlegde voor het schot.
Cahit stond kort op zijn man en bij dit schot dus op nog geen meter van de schietende spits.
De spits schoot voluit vanaf nog geen meter in de edele delen van Cahit.
Omdat Cahit (zoals werkelijk iedere weldenkende man in dergelijke situatie) zijn kroonjuwelen probeerde te beschermen door zijn handen richting het kruis te richten, floot de verder uitstekende arbiter voor een volkomen onbegrijpelijke en onterechte strafschop.
Alle protesten hadden uiteraard geen zin en de belachelijke beslissing werd gepromoveerd tot doelpunt. 2-1.
Direct wisselde VVOR 5 man en werd de jacht op de gelijkmaker geopend.
Gelegenheidsverdediger Alex viel echt prima in en zorgde voor de voetballende oplossing van achteruit.
Met Jamey en Dyon kwam er ook iets meer voetbal in het veld en het laatste kwartier was dan ook veelal eenrichtingsverkeer naar het doel van de thuisploeg.
Dyon liet zien wat de bedoeling is als je aan de zijkant speelt, namelijk dat je mee opkomt als het kan en mee terug gaat als het moet.
Op één van de momenten dat het kon, stoomde Dyon mee op aan de rechterkant en zette prima door.
Voor het doel zag hij een ingelopen VVOR speler (die vindt dat hij te kort en te weinig in de verslagen wordt genoemd en daarom nu uit principe ook niet bij naam wordt genoemd) helemaal vrij staan en gaf de bal strak voor. In een uiterste poging om nog bij de bal te komen, zette een verdediger van de thuisploeg een sliding in, waardoor hij net eerder bij de bal was dan de ingelopen………….. speler van VVOR.
Helaas voor de thuisploeg schoof hij daardoor de 2-2 achter zijn eigen doelman.  Dit was tevens de ruststand.

In de rust voelde de oude, zwetende, behaarde, uitgebuikte playboys uit de middeleeuwen, gehuld in blauw en zwart harnas, dat er wat te halen viel aan de andere kan van de Maas.
Er zou met meer druk naar voren gespeeld gaan worden en zo ver mogelijk van het eigen doel af verdedigd worden.
VVOR had de 2e helft verreweg het beste van het spel.
De thuisploeg kon alleen wat gevaarlijk worden door de ruimte die ontstond, omdat VVOR bijna op de middenlijn verdedigde.
LMO had een balvaste, sterke spits en een rappe vleugelflitser, maar met name die laatste draafde zijn acties soms te lang en teveel door, waardoor er niet veel noemenswaardig gevaar van de thuisploeg kwam.
VVOR creëerde de ene na de andere grote kans, maar wist meer dan een vijftal 100% kansen niet om te zetten in een doelpunt.
Met het nodige kunst en vliegwerk, maar vooral door een paar prachtige reddingen van de doelman van LMO, werden de kansen niet omgezet in een verdiende voorsprong.
En zoals een eeuwenoude voetbalwet al jaren geldt, als hij er aan de ene kant niet in wil, dan valt hij aan de andere kant.
Bij één van de uitbraken van de rappe vleugelflitser van de thuisploeg, moest Sjoerd op rand 16 aan de noodrem trekken.
Vrije trap op 17 meter, vanuit VVOR oogpunt bijna op de rechterpunt van het strafschopgebied.
Een “muur” van 4 man werd gecreëerd en de doelman kon daardoor iets meer de verre hoek kiezen. Helaas bleek het geen muur, maar meer kippengaas, zoveel gaten zaten erin.

Omdat de heren in de muur niet tegen elkaar aan stonden en na het schot ook nog eens wegdraaide van de bal, kon de bal door het gat in de muur in de korte hoek worden geschoven voor de op dat moment onverdiende 3-2.
De bezoekers uit Rotterdam Oost leken geknakt.

Ze probeerde nog wel voor de gelijkmaker te gaan, maar door de hitte en de tegenslag was het vuur in de laatste 10 minuten wat verdwenen.
Hierdoor bleef de 3-2 op het scorebord staan en begint de competitie in mineur.  Mineur omdat zelfs een aantal gastheren aangaven dat we meer verdient hadden.  Hoopgevend is echter wel dat er bij vlagen erg goed gevoetbald werd en dat we ons met de niet sterkst mogelijke formatie ook meer dan staande kunnen houden.

Ondanks de wat zure nederlaag gloort er daardoor hoop aan de voetbalhorizon die VVOR 35+ 1 heet.
Volgende week moet die zon dan echt door gaan breken tegen de gasten uit Hellevoetsluis.
Komt dat zien, zaterdag middag kwart over 4 op de Venhoeve.
De wederopstanding van de oude vedettes!!