In memoriam Piet van Wilgenburg

Een paar herinneringen aan Piet van Wilgenburg (1955-2022)
Ronald Groeneweg

Op een koude ochtend in december vertelt Dick Fransen me bijna verlegen het slechte nieuws: Piet van Wilgenburg is overleden. Ik, bijna boos: Piet?! Dood?! Dat kan toch niet?! De leukste, aardigste, grappigste, menselijke trainer die we hier ooit hebben gehad. De man over wie Piet de Kievit, onze clublegende zei: “Ik ben nooit een eerlijker iemand tegengekomen.”

In het jaar 1990 was ik lid van het bestuur van VVOR. Wij waren zo dom geweest om onze trainer de laan uit te sturen. Dus moesten we op zoek naar een nieuwe trainer. De topkandidaat was: Piet van Wilgenburg. Piet was – na succesvolle jaren bij Alexandria 66 en Nieuwerkerk – een legende in Rotterdam-Oost. We spraken met Piet af in een kroeg aan het Heemraadsplein, ver weg van iedereen. Zaterdagochtend in de winterstop, koud, ik weet het nog goed, en wij op pad: Jan Dekker, Piet de Kievit en ik. Het was met de recht de tijd “toen iedereen nog leefde”.

Piet van Wilgenburg kwam te laat. Hij had een koffertje bij zich vol met bewijzen van zijn successen. Geen diploma’s, maar krantenknipsels over gewonnen wedstrijden, tactische meestervondsten, kampioensfeesten. Deze geweldige man wilde onze bescheiden club trainen?! We waren er stil van. We schoven hem het contract meteen onder de neus.

En dat hebben we geweten! Piet is twee jaar trainer van VVOR geweest. We hebben twee jaar lang afgrijselijk degradatievoetbal gespeeld. Met veel verloren wedstrijden, een enkele overwinning (altijd tegen de koploper), en veel gezeur en gemopper en geschop in het veld.

Toch waren het ook prachtige jaren: de derde helften met Piet in de kantine waren legendarisch, hij stond iedereen te woord, dronk met iedereen mee, verhief zijn stem (“deze club wordt mijn ondergang!”) maar maakte nooit ruzie. Aan het einde van iedere wedstrijddag was het net of we kampioen geworden waren. (We zijn met Piet trouwens nooit gedegradeerd.)

Ik kwam Piet nog een paar keer tegen, hij wandelde met zijn vrouw en zijn hond, hij woonde in de buurt van Capelsebrug. Altijd weer dat heerlijke vuur in die ogen, altijd weer die heerlijke herinneringen aan mooie tijd bij VVOR. Dat maakt voetbal zo prachtig.

Twee jaar trainer bij VVOR, en toch onvergetelijk. Goed gedaan Piet!

Foto van Piet in presentatiegids VVOR 1991-1992

Foto: Interview met Piet in bedrijfsblad Van Eesteren (1980) – toevallig in mijn archief beland